Onze leden

Mannenkoor De Bie - Opwijk

Leden

Dirigent

Dirigent Jaak De Bie werd op 9 maart 1936 geboren te Baardegem. Al zeer jong kreeg hij privé pianolessen van een kunstminnende non.

Op zijn zevende werd hij organist van zijn parochiekerk. Later volgde hij nog orgellessen in Affligem en Dendermonde en nu bij Rudy Tas.

Hij studeerde aan de muziekacademie van Asse en behaalde er de regeringsmedaille voor zang en een eerste prijs in muziekgeschiedenis en harmonie.

Hij leidt het mannenkoor sedert 1965.

Eerste stem

Tweede stem

Derde stem

Vierde stem

Bestuur

Leden- en oudledenlijst

Sinds

Naam zanger

Uitgetreden in

1966

Jaak De Bie

 

 

Mon De Bondt

overleden in 1983 (zie hieronder)

 

William Meysman

overleden in 2008 (zie hieronder)

 

Pierre Ringoot

overleden in 2000 (zie hieronder)

 

Eric De Bie

 

 

Paul Vermeir

1989

1970

Kamiel De Bie

2007

 

Eric Mertens

overleden in 1996 (zie hieronder)

 

Jef Van Mulders

1989

1971

Odilon Van Rossem

2015

 

Herman De Bie

2007 - overleden in 2009 (zie hieronder)

 

Staf Geeurickx

1996

 

Lode Ooms

2001 - overleden in 2010 (zie hieronder)

1973

Mark Vantournhout

1978

1974

Eddy Broodtaerts

1988

1976

Dirk Dierickx

 

1977

Jan De Logi

overleden in 1979

1978

Manfred Schwall

 

 

Ward De Baerdemaecker

1984

1979

Jan De Ridder

 

 

Paul Carlé

2012

 

Paul Berghman

1986

1980

Pierre De Bleser

 

 

Jos Hens

1997

1981

Marcel Meysman

2012

 

Peter Geeurickx

1995

1982

Jef Cochez

overleden 20/02/2017

1983

Jos Geeurickx

 

1984

Guido De Bruyn

1993

1986

André De Ridder

 

 

Marc Berghman

1998

 

Johan Robberechts

1992

1990

Frits Dierickx

2010

 

Johan Verhaevert

2001

 

Danny Ringoot

2002

 

Roger Vermeiren

1997

 

Willy Bieseman

1993

 

Daniël Verdoodt

1993

1991

Walter Vandeputte

 

1992

Rik De Bie

2005

 

Paco Mergan

 

1993

Michel Carlé

 

1998

Jeroen Eenens

2007

1999

Frans Neuckermans

 

 

Alois De Bondt

overleden in 2014 (zie hieronder)

 

Frans De Bondt

 

 

Luc De Bondt

 

2001

Jan Goossens

 

2002

Gilbert Vanden Borre

 

 

Mark Aelbrecht

2003

2003

Wilfried De Ridder

 

2013

Pauwel Lindemans

 

2015

Gerd Van Den Eede

 

 

 

 

 

Naam bestuurslid

Uitgetreden in

1973

Paul Geeurickx (voorzitter)

 

 

Nand Van der Straeten

overleden in 1990 (zie hieronder)

 

Piet De Smedt

 

 

Paul De Smedt

overleden in 2003 (zie hieronder)

1990

Jan Van der Straeten

 

 

Iwein Vandriessche

 

Overleden leden

Mon De Bondt + 2-9-1983

Op 2 september 1983 overleed Mon De Bondt. In de beginjaren was hij dé drijvende kracht achter het koor.

Hij bezat de ongelooflijke gave om de groep na de repetitie in onze stamkroeg (toen nog bij Petterken) en op feestjes bij mekaar te houden en te animeren.

Elke vrijdag was hij op post. Hij zocht steevast een ander slachtoffer uit om steeds zijn zelfde mop te debiteren. "Jef, wete gij hoe da ze de kinnekes van de Lappen noemen ? Voddekes, ha, ha, ha, ....".

Legendarisch waren ook zijn truk met het grote mes dat hij tot vanonder in zijn keel bracht en zijn verhalen over de zesdaagse. En vaak zong hij bij Petterken (begeleid met tromgeroffel op de houten toog en een kampvuur van overjaarse affiches) zijn lievelingslied : een cowboy ging es rijden ... joepijajee, joepijajoo, ... spookcowboys in de nacht.

Afscheidsrede tijdens begrafenismis

 

Mon,

Wij voelen ons heel onwennig, nu je niet meer bij ons in het koor staat. Maar groter dan de onwennigheid is ons verdriet, is onze pijn in het niet-begrijpen van het mysterie van de dood. van jouw veel te vroege dood. Het is alles zo snel gegaan, dat we nauwelijks de tijd kregen te beseffen hoe erg je gezondheid was aangetast. En we wilden niet geloven dat je van ons zou heengaan,omdat we je kenden als een optimistisch man, een levensblije vriend, als iemand die straalde van vitaliteit. Gewoon als iemand wiens hart nooit zou begeven. Dat hart van jou, Mon. Het stond wijdopen om vriendschap te geven in volle gulheid, maar het stond ook open om vriendschap te ontvangen. Je was bijzonder blij om de goedheid en eenvoud van anderen, omdat jijzelf op een schitterende wijze goedheid en eenvoud uitstraalde.

We hadden je graag, Mon, je was een voorbeeldig lid van ons koor. Niet omdat je de stichter was, maar omdat je graag zong en in gezelligheid samen waart met ons. Geen repetitie was teveel voor jou. Je was de stiptheid zelf. De eerste daar om nog wat te praten en te lachen, te luisteren, samen te zijn. Hoewel je in de tweede stem zong, was je de eerste. Je was het middelpunt. Je voerde het woord. En je was -o zo graag- het mikpunt van onze plagerijen. Dan kon je zo open en zo stralend lachen. En zo zal je best in onze herinneringen blijven.

Door ons geloof, Mon, weten we dat je nu vanuit de hemel met ons meeleeft. Ik vermoed sterk dat je vanaf één of ander klein podium staat te dirigeren en aanwijzingen te geven hoe we het hier nu verder moeten doen. Zonder jou, maar jouw geest en herinneringen blijven levendig aanwezig. Je geniet nu van de hemelse eenvoud en pracht, en je kijkt je ogen uit op dat eeuwige pijnloze samenzijn met die miljoenen anderen.

Maar lang stilstaan zal je niet. Je moet toch je legendarische moppen vertellen, je verkoopsstand inrichten en je magische nummertjes opvoeren. En God kijkt naar jou, met een glimlach, de heiligen zijn je supporters, zoals wij het hier zo dikwijls zijn geweest.

Maar vooral Mon, ben je nu lid van het volmaaktste koor dat er bestaat. Het hemelkoor. Je zingt er ook de tweede stem, foutloos, zuiver. Geen dirigent zal je moeten verbeteren. Want alles is volmaakt.

Dag Mon. Wij zeggen zoals in het lied dat je zo dikwijls gezongen hebt : je was een goede kameraad, een betere vond men niet ...

Herman.

Eric Mertens + 17-3-1996

Op 17 maart 1996 overleed onze vriend Eric Mertens , tenor der tenoren, elke repetitie aanwezig.

Steeds konden we op hem rekenen, met een kwinkslag, een commentaar, soms eens aan den dweize kant maar met een gouden hart.

Hij heeft een zware strijd gestreden en liet ons in verslagenheid achter. In zijn afscheidsrede dacht Herman aan dat innig mooie lied dat hij zo graag hoorde en dat hij in november tijdens ons Venerabilisconcert nog meezong : "Über alle Gipfeln ist Ruh..." Over alle bergen spreidt zich de rust met aan het einde : balde ruhst du auch, weldra rust je ook (DD).

Afscheidsrede tijdens begrafenismis

 

Waar blijven onze woorden om te begrijpen, Eric, dat jouw dood sterker is gebleken dan jouw strijd om te blijven leven? Waar vinden we woorden van troost om in het verdriet van je vrouw, van je kinderen, van je familie te delen ? Waar vinden we woorden om ons, je vrienden - koorleden, in onze verslagenheid bij te staan ?

Alles klinkt zo hol, elk woord is nietszeggend. Onze machteloosheid is immens groot. Misschien glimlach je nu vanuit de hemel om onze onhandigheid en onze hulpeloosheid. Dat begrijpen we best omdat we jou zo goed kennen en herkennen. We hebben samen met jou zo veel beleefd. We hebben gezongen met hart en ziel. We hebben gefeest in alle uitbundigheid. Zeg nu zelf, in zingen en feesten was je meesterlijk. Je was zelden of nooit afwezig. Vanaf het eerste uur van je toetreden tot het koor, was je de stuwende kracht, niet alleen voor de tenoren maar voor de groep die steeds groter werd. Wij allen konden op jou rekenen. Je was steeds daar, met een kwinkslag, een commentaar en met een gouden hart.

Zeggen dat we jou zullen missen, klinkt als een oppervlakkige slogan. Toch is het de rauwe waarheid. We zullen je missen, maar doorheen de pijn van deze brutale werkelijkheid, lichten herinneringen op. Vele herinneringen. We zullen je stem nog horen nazinderen als we repeteren en optreden. Je naam zal nog dikwijls genoemd worden en dan zul je in die ontelbare anekdotes telkens opnieuw tot leven komen.

Toen ik het nieuws van je dood vernam, Eric, dacht ik onmiddellijk aan dat innig mooie lied dat je zo graag hoorde en op ons laatste concert in november vorig jaar nog hebt meegezongen : ‘Uber alle Gipfeln ist Ruh’, over alle bergen spreidt zich de rust ... met aan het einde : ‘balde ruhst du auch’, weldra rust je ook.

Eric, de eeuwige vrede en rust zijn nu je nieuwe thuis. Zing daar met Jan, Mon en Nand mooiere liederen dan wij in ons verdriet zingen kunnen.

Herman.

Op 3 september 2000 overleed Pierre Ringoot. Bij zijn afscheid schoten woorden te kort.

Er vliegen mij onmiddellijk enkele van zijn kernachtige uitspraken door de geest ( tegen de webmaster - ongeveer 1,94 m - zei hij regelmatig : ze zouden van u beter twee normale gemaakt hebben ).

Hij kon er ons toch zo mee aan het schaterlachen brengen, zijn pilsken wat schuin in de linkerhand geklemd, maar ze zijn helaas niet allemaal voor publicatie bestemd.

Pierre was een van de medestichters van het koor, dat aanvankelijk als een sextet van wal stak : het Mon-meys-ja-pi-ri-pa-sextet. (DD)

 

Pierre Ringoot + 3-9-2000

Enkele kernachtige uitspraken van Pierre

 

Tegen iemand die niet zo aantrekkelijk is : Dau zèn ze mis mee geweest, zemmen het goei weggesmeten en de naugeboorte groeëtgebrocht

Nog tegen iemand die niet zo mooi is : Gijë moogt mè ne revolver rondloeëpen om al deië da lieëreker zèn as geië doeëd te schie'n

Tegen Eric DB : Zeiën van aa bèter twieë normaule gemokt

Tegen Staf G. : Alles wattage gijë al gedaun èt es a iejste en plechtege commiene

Tegen Andréken van Costers : Ik em al miejr vergeten dan dagge gijë oejt zilt weten

Tegen Kramiek : As ge gijë geboren zèt eit a vauder 14 daugen gedronken; è paas'n dagge e moenbakkes op had

Tegen X : Gijë zèt as e koppel kloeëten, deië hangen oeëk altèt in de weg

Tegen de Lox en den boer : Vogelkes da smerges te neiëg piejpen werren in nachternoen van de katten gepakt

Tegen iemand die zegt : ik paas ... : Nen aup kan ni pazen

Tegen iemand van de Boskant : Das iemand van 't aupenderp

Tegen iemand met veel vuil in zijn hof : Gijë èt oeëk veel in an nof staun dagge ni gezauët èt

Tegen gelijk wie : Ge zèt beiter met ne vingeroet sjans as mè nen ieëmer verstand

Tegen gelijk wie : A famile èdde, a kamerauten kinde kiezen

Tegen gelijk wie : Dagge èrrem geboren zèt dau kinde ni on doen; mo dagge èrrem traat es a eiëge faat

Tegen Herman Visser, baas van een hondje met een platte smoel : As dein nond geboren wirt zat zè moeder zeker vanboven op 'n trap ?

Tegen gelijk wie : È eit ze oeëk alle veiëf mau ze werken in ploegen

Tegen iemand die stond te daggeren : Ge zèt zeker a arlozze ont geleiëk zetten ?

Tergen Kramiek : As ge bè ne schoeënètspecjalist got dèn smèt deinen al zè geriëtschap in de Schelde en gau'n bè de metsers werken

Tegen gelijk wie : Wètte wa dagge moet doen as ge mè en gralijke dikke in 'tberre ligt ? Een bètteken bloem over stroeën en wau dat nat wert in deië ploeë moede zijn

Tegen Staf G. : Ieën da mauger es wet ni wannieër da nen dikken oenger eit

Tegen Mieken van Staf die een hot-dog aan het eten was : Mieken, van alle vlieës dat in e vèl zit moede oppassen want dau werde dik van

Over zichzelf (zijn vrouw had 's nachts altijd een lang slaapkleed aan ): Azekik nen trik wil doen beginnek vanonder en dèn gonnek stillekesaun no boven en tegen azek boven ben liggek in slaup

William Meysman + 2-11-2008

Zondag 2 november 2008, op Allerzielen, overleed onze goede trouwe vriend William Meysman. Wim -de Meys- was medestichter en grote bezieler van ons koor.

Wim, je was iemand die, toen je gezondheid het nog toeliet, altijd trouw op post was. Je kon je mateloos ergeren aan de slechte 'oppassers', zeker als één of ander optreden in het vooruitzicht stond. En de repetitie nam je altijd ernstig op. 'Allé mannekes, opletten', maande je sommige verwoede babbelaars aan.

Maar ná de repetitie werden vaak -meestal- alle remmen overboord gegooid. De vermetele die rond 2 uren suggereerde om huiswaarts te keren, den tanker goe vol en daarmee al dikwijls de toorn van de wederhelft al te trotseren had, werd tot de orde geroepen met een 'ge gojt de kompanjie toch nie oittieën trekken zeker ?'

Wim, je was de man die als geen andere de groep, ons koor, aan mekaar wist te houden. Desnoods dook je dan in je portefeuille, die je dan met een breed gebaar opensloeg, en betaalde je nog een toernéken want 'Ich habe viele donaten'.

Wim, er zijn vele anekdoten over jou te vertellen, de ene al wat pikanter dan de andere, sommige héél straf, andere ongeloofwaardig. Maar ze zullen allemaal in onze herinnering blijven, we zullen ze koesteren als geen andere.

Wim, beste vriend, we gaan je ongelooflijk missen.

Zo moet men scheiden nu, vriend Wim, vaarwel !

(lied gezongen op zijn 'koffietafel')

 

Zo moet men scheiden nu. Vriend Wim, vaarwel.

Maar je vergeten doen wij niet zo snel.

Aan ’t koor bleef je gehecht ook toen het moeilijk werd.

Jouw vriendschap was oprecht.

Vriend Wim, vaarwel !

 

Een oude liefde was de Harmonie.

Daarover sprak je steeds met nostalgie.

Je speelde met talent op menig instrument.

Jij was een harmonie-model.

Vriend Wim, vaarwel !

 

Op d’ Esp zal men je missen, dat staat vast.

Bij jou was men steeds welkom, nooit tot last.

Een kwinkslag, goede raad, een babbeltje op straat,

een sympathieke vrijgezel.

Buur Wim, vaarwel !

Familiebanden hield jij hoog in eer.

En ’t oudershuis had jij onder beheer.

Jij bleef het centrum van de hele Meysmanclan.

Voor kort onthaal of reünie.

Broer Wim, merci !

 

Jou moeten laten gaan, doet wel wat pijn.

En ’t zal de eerste tijd nog wennen zijn.

Toch heffen wij het glas op al wat jij ooit was.

Al was je leven niet steeds feest,

’t is goed geweest.

Herman De Bie + 21-7-2009

Homilie

 

Herman De Bie (1931) was helemaal priester van de Kerk. Dat wil zeggen: verbonden met de Heer, die Hij dankte omdat Hij hem geroepen heeft; en verbonden met de Kerk, de gemeenschap van zusters en broeders. Op elk ogenblik van zijn priesterleven was Herman verbonden met de gezinnen van de parochie. Als leraar was hij zondagonderpastoor; als legeraalmoezenier – padre – trok hij naar de Duitse parochies; na zijn pensioen kwam hij naar onze parochies in de Federatie Opwijk en naar de zustergemeenschap. En altijd was Herman de man van zijn woord en van het Woord. Trouw en stipt op de af-spraak; je kon op hem een huis bouwen. En vol van het Woord van de Schrift dat hij vertellend verkondigde. De laatste jaren gaf hij een indrukwekkend getuigenis van zijn geloof door de waardige wijze waarop hij zijn lijden heeft gedragen en beleefd. In deze eucharistieviering hebben wij het evangelie dat de Kerk ons vandaag aanreikt, gelezen. Jezus geeft uitleg. Dat heeft Herman met onuitputtelijk ge-duld en na veel studiewerk, gedaan. Jezus verklaart de gelijkenis van het onkruid tussen de tarwe. Zo is het leven zegt Hij. Er zal altijd goed en kwaad in de mensen zijn.

Maar iedereen krijgt de kans om het goede te kiezen. Op het einde zal de Heer oordelen. Vooral zij die anderen ten val hebben gebracht zullen boeten. Het omgekeerde is ook waar: zij die anderen ten leven hebben gebracht en bij de Heer hebben geleid, zullen stralen als de zon in het konink-rijk van de Vader. Die weg is Jezus als eerste gegaan. Na zijn dood heeft de Vader zijn dienstbare leven ten volle gewaardeerd en hem opgewekt om eeuwig te leven.

Herman is Jezus op die weg gevolgd en zal nu volop leven ontvangen.

Beste familieleden van Herman.

Wij nemen vandaag afscheid van een waardevolle priester van de Kerk, een gids in het geloof. Jullie nemen afscheid van een broer en een oom. Jullie hebben met hem de kunstzinnige liefde voor zang en muziek gedeeld. Maar nog zoveel meer dat deel uitmaakt van de intimiteit van jullie familie hebben jullie met Herman gedeeld. Zeker in de laatste jaren rekende hij op jullie liefdevolle vriendschap, al was het niet zijn gewoonte dat met veel woorden bekend te maken. Vandaag vertrouwen wij hem samen toe aan de goede liefde van de Vader die hem eeuwig leven schenkt. Dat geloven wij en dat geloof in de verrijzenis biedt onze parochie jullie aan als een blijk van deelneming en sympathie. Jezus de Christus leeft en Herman leeft met hem. Altijd.

Lode Ooms + 14-5-2010

Onze trouwe vriend de Lou overleed vrijdag 14 mei 2010.

Hij werd begraven op vrijdag 21 mei.

Op het kerkhof zongen we het meest passende liedje voor hem : Mijn land vaarwel'.

Alois De Bondt + 28-9-2014

Tekst op zijn bidprentje

Zo plots zo ineens

zonder afscheid

dat doet pijn

 

Nog zoveel te vertellen

nog zoveel te vragen

nog zoveel te reizen

 

Maar dankbaar voor de mooie momenten

het genieten met vrienden en familie ...

Jef Cochez + 20/02/2017

Dag vriend Jef

Wie kon een jaar of twee geleden vermoeden dat het zo snel zou gaan. Toegegeven, je moest af en toe eens puffen ná een sigaret en vóór een moeilijk liedje, maar voor de rest was je nog goed van lijf en zinnen.

Je was de grote inspirator en voortrekker van onze twee laatste concerten, ‘50’ en het ‘Kerstconcert’ van 18 december laatsleden. Dank zij jou, en alléén dank zij jou waren dit twee schitterende uitvoeringen.

Het was evenwel al een veeg en alarmerend teken dat je er die laatste keer niet meer bij was. Groot was onze verbijstering en verslagenheid (voor één keer werd er niet gelachen), toen je een paar weken vóór de uitvoering in ons lokaal kwam met de droge en onheilspellende melding : ik heb kanker en als de behandeling aanslaat heb ik nog wat te gaan, zo niet zal het rap gedaan zijn.

En of het rap is gegaan ! We hebben je thuis nog een uitgesteld kerstconcert gegeven, maar het was toen al duidelijk : het vuur is er uit. Het was enkel nog wachten op de fatale dag. Tot gisteren.

Jef, je was een fantastisch koorlid, een gedreven tweede dirigent, een inspirator en voortrekker, een organisator, maar vooral een trouwe vriend.

Rust nu zacht beste vriend.

21/02/2017

 

Nand Van der Straeten + 1990

Meester Nand was jarenlang onderwijzer in de lagere school in Opwijk.

Daarna was hij direkteur in de BLO en de BUSO Opwijk.

Hij was ook bibliothecaris en bezieler en regisseur van heel wat toneelgezelschappen.

Omdat hij niet zo goed kon zingen werd hij dan maar bestuurslid van ons koor.

Elke week was hij trouw op post, ná de repetitie, in ons stamcafé.

Hij was misschien niet de ontdekker, maar alleszins de inspirator van menig caféspelleken : voegen, schoilleke of egdeke schietn...

Steeds met een dubbel doel voor ogen : de leute erin houden en achteraf, wie er ook won of verloor, ne keer te drinken.

Na zijn veel te vroege dood hebben we ze nooit meer gespeeld.

Paul De Smedt + 27-08-2003

Sinds begin van de jaren 70 beschikt het koor over een echt bestuur.

Er werd gerekruteerd bij mannen die er graag bij waren en niet konden zingen. Pol voldeed perfect aan deze twee voorwaarden. Samen met zijn broer Piet, Paul - de wiiten - Geeurickx en Swaken Van Rossem vormde hij het eerste kwartet bestuursleden.

Pol kweet zich altijd in stilte van zijn taak. Of het nu ging om mosselen kuisen of aan de inkom zitten van één of ander concert : steeds kon je op hem rekenen. Soms was zijn ijver ál te groot, zeker die keer toen we bij een barbecue in Temmershof, in verkort van wijn geraakten. Toen dook hij prompt in de wijnkelder van zijn vader en kwam hij terug met een paar goeie Bourgogneflessen.

Pol, we missen je, niet voor die flessen natuurlijk, ontzettend.